« ابوجعفر - امام باقر - عليه السلام از دنيا رفت و شصت غلام از خود به جا گذاشت كه يك سوم آن را آزاد كرده بود ، از اين رو قرعه زديم ، نام بيست نفر از آنها درآمد و آنها را آزاد كرديم » . « 1 » 9 - از ابوبصير به نقل از امام صادق عليه السلام آورده است ، فرمود : « ابوجعفر عليه السلام به هنگام مرگ از ميان غلامانش بدانشان را آزاد كرد و خوبها را نگاه داشت ، عرض كردم : پدرجان ! آنها را آزاد مىكنى و اينها را نگاه مىدارى ؟ فرمود : آنها از من زيان ديده‌اند بنابراين اين آزادى در برابر آن زيان ! » . « 2 » 10 - از اسحاق‌بن عمار نقل كرده است ، مىگويد : امام صادق عليه السلام به من فرمود : « من بستر پدرم را آماده مىكردم ، منتظر مىماندم تا مىآمد ، و چون به بستر خواب مىرفت و مىخوابيد آن گاه برمىخاستم و به بستر خود مىرفتم . شبى او دير كرد و من در پى او به مسجد رفتم ، و اين موقعى بود كه مردم خوابيده بودند ، ناگهان ديدم در مسجد به حال سجده است و هيچ كس ديگرى جز او نيست و شنيدم كه در حال تضرّع مىگفت : منزّهى تو خداوندا ! ، تو بحقّى و به حقّ پروردگار منى ، اى پروردگار تو را از روى تعبّد و رقّيت سجده مىكنم ، خدايا عمل من ناچيز است تو آن را دو چندان فرما ! خداوندا در روزى كه بندگانت را محشور مىكنى ، عذاب خودت را از من بازدار و بر من ببخش ، چرا كه تو توبه‌پذير و بخشاينده‌اى ! » . « 3 »

--> ( 1 ) - كافى : 7 / 55 . ( 2 ) - همان . ( 3 ) - همان : 1 / 323 .